Wij zijn terug te gast in Italië en concreet in de Dolomieten. Wij verblijven in een prachtig hotel in de buurt van Auer. Italië is geen land maar een landschap. De huizen zijn er paleizen, de pleinen zijn decors, de straten musea. Italië kent geen klimaat. Zuid Tirol, met 300 dagen zon per jaar en een vruchtbare bodem, biedt ideale omstandigheden voor veelzijdig genieten. Bekend zijn de Zuid Tiroolse producten zoals het ‘spek’, de appels, de ‘grappa’ en niet te vergeten de wijn : op slechts 5000 hectaren grond worden 25 verschillende soorten druiven geteeld van een kwaliteit die al jaren furore maakt. De Dolomieten is een begrip geworden in Italië. De dolomieten is eigenlijk niet maar dan een grote bergketen uit Italië . Wat zeer prachtig is aan de dolomieten zijn natuurlijk de beroemde gletsjers. Wel opletten als u ze gaat bezoeken want er zijn zeer steile rotswanden. De bergen zijn verdeeld in twee grote stukken. Dit hebben ze simpelweg het oostelijke en de westelijke helft genoemd. De meeste toeristen zullen de oostelijke bergkant bezoeken omdat deze de mooiste zijn. Dat komt omdat bij de zonsopgang je een zeer mooi spektakel te zien krijgt. De Dolomieten hebben maar liefst een top van 3344 meter in de hoogte. Deze berg noemt men de Marmolada. Nog een twintig tal andere bergen kunnen de grens van drieduizend meter ook overschrijden.

In tegenstelling tot vele andere regioni, kent Trentino-Alto Adige geen eenduidige keuken. Dat is op zich ook niet zo vreemd als je bedenkt dat Trentino Italiaans en Alto Adige Oostenrijks georiënteerd is. Niet alleen qua taal, maar ook qua keuken. Het is immers pas sinds de eerste Wereldoorlog dat Alto Adige niet meer bij Oostenrijk, Nord-Tirol, hoort. Administratief gezien zijn beide gebieden pas sinds 1948 een 'setje'. Als er dan toch één kenmerk genoemd zou moeten worden van deze bergachtige regione is het wel het zware, machtige voedsel. Bovendien is de bereiding van de gerechten in verhouding tijdrovend en vergt het toch wat doorzettingsvermogen. Sta dan ook niet verbaast dat als je in je beste Italiaans in een restaurant iets bestelt, de ober je niet begrijpend aankijkt en vlot in het Duits antwoordt. Officieel is Alto Adige tweetalig maar buiten de hoofdstad Bolzano, ofwel Bozen, wordt zelden Italiaans gesproken. Het is chauvinisme wat de klok slaat.